1, 2,...

En wat komt er dan meestal en bijna onherroepelijk en zo overvoorspelbaar tevoorschijn, allicht de drie. Alle goede dingen bestaan trouwens ook uit drie en  dat is scheepsrecht. Het recht van de schepen om te varen waar de  wereldleiders of andere terroristen bepalen.

Het is zoals de start van een wedstrijd, maar dan in omgekeerde volgorde. De  start van iets nieuws. De start van een nieuwe mogelijk al lang op de planning  staande uitdaging. De aanvang van een nieuw levensavontuur of gewoon een nieuwe dag die zich aandient. Even aftellen en ervoor gaan, gaan met de  banaan. Gelig in z’n eenvoud en vorm en tot minder prettige kleuren herleid bij  te blijven liggen wachten op het grote niets. Tot het is weggerot in alle stilte. 

Iedere dag geeft nieuwe kansen, als je ze tenminste wil zien, voelen en  benutten na het benoemen en herkennen ervan. Gewoon tegen jezelf zeggen  of desnoods stilletjes mompelen 1-2-3 en we beginnen eraan zonder verder  uitstel. De grote comfortabele uitstelziekte zonder vereist doktersattest. Het is  zinloos om te wachten tot het nieuwe jaar er is, de nieuwe maand, de andere  week. We maken ons graag zelf wat wijs en hopen, vooral hopen. Alleen hopen  is zelfbedrog, eraan werken niet. Maar dat vraagt een bij wijlen behoorlijke  inspanning. Soms moet je voor jezelf eens een hele dag inbouwen. De dag  ervoor schrijf je zorgvuldig op wat je 's anderendaags allemaal wil  verwezenlijken en leg je alles al vast in een minder dubieuze volgorde. Alles  voor zover als nodig al klaarleggen. Goed gevuld programma waar niets je kan  in tegenhouden, behalve je eigen logische en menselijke zwakheden en onvoorspelbare wispelturigheid. Niets laten tussenkomen, maar dan ook niets.  Bepaal je startuur op een vroeg moment. Een schrille wektoon kan helpen om  je nog slapende ogen te openen. Werk af volgens je eigen geplande schrijfsels.  De voldoening die je na het afsluiten, mogelijk van een superlange dag, geeft is  een super gevoel. Je kan huizen verzetten met anderhalve hand, een vette Indische olifant optillen tot verdieping drie en de dubbele marathon lopen met  de glimlach op recordtijd zonder voorafgaande training. Af en toe eens zulke  momenten inplannen kan je alleen maar ten goede komen.  

Ik doe dit zelf regelmatig beroepsmatig, alhoewel op pensioen, ben ik  medeverantwoordelijk voor een aantal mooie zinvolle organisaties. Je hebt een bepaalde afhankelijkheid van je persoontje gecreëerd maar hierbij hoort ook  het nemen en aanvaarden van een verregaande verantwoordelijkheid. 

Ik zie er al naar uit naar m’n eerstvolgende ‘hellday’. Misschien maak ik er wel  een hellweek van, maak ik dan ook weer mezelf wijs. Of ben ik nu echt wel  overmoedig en komt dit door de leeftijd. Die organiseer ik nog zeker voor mn  vakantievertrek naar de Portugese ondergaande zon. Zorgt voor rust in je malle  hoofd, orde in de schabben van je beperkt verstand en relax voor anderen die  je soms tegen beter weten in, in je blijven geloven. 

Laat de day maar komen ik maar er de hell van. Hellday.