Iets wat doorzichtig is.

Geen ramen of plastiek, meestal doorzichtig en soms lijkt het wel alsof het afwezig is. Niet aanwezig. Tot je neus een bloedig resultaat weergeeft omdat er wel degelijk driedubbel onbuigzaam glas in staat. Als je neus het meest vooruitstekend, vooruitstrevend lichaamsdeel is tenminste. En niet de opgespoten lippen.

Doorzichtig. De meeste verhalen van online en internet geluk zijn ruim doorzichtig en de afloop en opzet ervan o zo voorspelbaar. Toch voor de nuchter nadenkende mens, alhoewel. Zo mooi dat ze onmogelijk waar zijn of kunnen zijn. En toch geloven we ze zo graag tegen beter weten in. Het moest maar eens waar zijn, wat een levenskans zouden we dan missen. 

Neem nu die knappe gebruinde Amerikaanse dokter – specialist Felix, die op missie is in oorlogsgebied Oekraïne. Mijn groene niet meer zo jonge ogen onweerstaanbaar vind en direct foto’s zendt van zijn prachtige vijfjarige blonde dochter op haar kinderfietsje samen met zijn helaas overleden vrouwtje. Zo vol verdriet nog voor haar. Onbeschrijfelijk aandoenlijk. Rijk, natuurlijk als chirurg, een groot autopark ter beschikking en een poepchique villa in de beste wijk van zijn stad in de VS. En zo verliefd op me dat hij het liefst heeft dat ik mijn zuurverdiende spaarcentjes aan hem overmaak. Ik moet daar zelfs niet mee wachten tot ik hem persoonlijk ontmoet. Overbodig. De Euro’s overschrijven, dan heb ik er zelf geen last meer van. Dat doen we dan toch even uiteraard. Als de koe uiteindelijk geen melk meer geeft, vanwege een lege uier, is dit dan ook meteen opgelost en achter de rug. Definitief. Blut. Desillusie rijker.

En die prachtige knappe, super goedogende Agnieszka. Rank als een palm, als een dennenboom die op levenslang regime staat. Amper 40 jaar jonger dan ikzelf. Maar ze valt op mijn geweldig innerlijk. Dat is uiteraard het eerste dat je op mijn FB profiel ziet. Mijn o zo mooie binnenkant, verteerd naar een immens verlangen richting begripvol vrouwelijk gezelschap. En wat is nu een leeftijdsverschil van zelfs nog geen halve eeuw. Niks. Twee keer niks. En zoveel jonger dan m’n dochter is ze nu ook weer niet. En belangrijk, ze vindt me zeer grappig, houdt van mijn onweerstaanbare onnavolgbare humor in gebroken Engels. Heel gebroken, amper te lijmen en vooral amper te verstaan. En ze heeft mijn verjaardagsdatum netjes genoteerd. Mogelijk zelfs als enigste op de godganse aardkloot. Natuurlijk mag ze naar België komen. Zonder nadenken. Graag zelfs. De nieuwe matras is al besteld en propere lakens leg ik alvast klaar. Maagdelijk witte, hoe symbolisch. Helaas na betaling nummer 1 is haar moeder overleden. Helaas na betaling nummer 2 is haar dochtertje plots heel erg ziek geworden. Foto als bewijs zelfs bijgevoegd. Helaas na betaling nummer 3 was er een probleem met haar visum op de luchthaven. En hoeveel pech kan Agnieszka in haar nog jonge leven wel niet hebben… bijna niet te vatten, dit verdient ze echt niet. Na betaling nummer 4 is haar moeder helaas voor de tweede keer overleden. En dit op amper zes maanden tijd. Er zijn er niet veel die dat kunnen presteren. Maak het maar weeral mee. Er kwam geen betaling nummer 5, ondanks veelvuldig aandringen. Ik begrijp ten volle haar verliefdheid op een formidabele en humoristische man zoals ik, maar hier zal ik dan toch ook maar definitief afhaken.

Misschien beter contact te leggen met die groenogige dame, inmiddels net zoals ikzelf zonder spaarcenten, die normaal op rijke dokters valt… heb nu toch al een nieuwe matras en lakens.