Ik herinner me het buitenverblijf in Kasterlee

Neen, het was niet mijn eigendom. Neen, ik was niet de huurder ervan. De bungalow in het bosrijke Kasterlee was van mijn nonkel Jos. De broer van mijn grootmoeder. Met mijn ouders zijn we daar een weekend geweest. Of was het iets langer, dat weet ik niet meer. Een jaar of zeven, acht misschien was ik toen. We sliepen in een vuilwitte tent naast de houten chalet. Was er onvoldoende plaats binnen of vonden we het gewoon zoveel gezelliger om te kamperen, wie zal het nu nog zeggen. Mijn vader had een oude linnen tent met metalen piketten die de grond in moesten worden gestoken. Ik mocht dan helpen om die mee op te zetten en het grondzeil erin te leggen. 

Weet ook nog dat we samen op jacht gingen op weerloze konijnen. Met mijn vader gewapend met de long rifle van mijn nonkel. Ik met een stok die, ik vasthield als wapentuig. Een foto is er nog de getuige van. Als ik die kan terugvinden. Of ze iets hebben geschoten is me tot op vandaag onduidelijk. Wel hadden ze een fret die de konijnen schijnbaar uit hun hol konden jagen. Een wit geval op korte poten. Korte poten onderaan een wit geval. 

Met een oudere kozijn die daar ook verbleef of aanwezig was gingen we onder ons twee ’s morgens in alle vroegte te voet naar een boerderij om verse melk te halen. Bijna rechtstreeks uit de uier van het koebeest. Warm en slijmerig.

Ben er eenmaal geweest, wat er nadien met het bouwsel is gebeurd is me totaal onbekend. En ook niet belangrijk. Veel mensen van mijn generatie zijn opgegroeid met het hebben van een tweede verblijf. Dikwijls als erfenis van onze niet welgestelde ouders die in een caravan in een bos of wei wensten te investeren om weekends en vakanties door te brengen volgens hun eigen budget. 

Het verplicht afbreken of een bijna verplicht afstaan ervan zorgt dan ook voor het wegvagen van een mooie herinnering. Een zinloze en oneerlijke actie om de natuur ter wille te zijn. Zogezegd. Mag ik zo vrij zijn om het mijne ervan te denken op een zondag.