Wanneer gooide je een knuppel in het hoenderhok?

Een spreekwoord gebruiken in het dagelijkse leven geeft een soort instant bevrediging. Een taalerfenis, een geschenk uit voorbije niet snel meer terugkerende tijden die je gewoon kunt napapegaaien en naar goeddunken herbruiken. Soms misbruiken.

Jaren geleden stond er zonder enige duidelijke aanleiding politie voor de poort van ons weekendverblijf op Horendonk. Essen dus. De bijna-Nederlandse grens. Een nationaal randgeval. En wat noteren we dan allemaal ijveriger dan een mogelijke carrière switch ooit zou toelaten? Het feit dat er een bungalow staat van 16 vierkante meter hout. Goed opgemerkt want die staat er al een jaartje of veertig. En een buis waarop het mogelijk is om nadien een pomp op aan te sluiten om vers roestkleurig grondwater te bemachtigen. En dat was het dan. Twee zinnen en een half met evenveel taalfouten.

Een uitnodiging en een gesprek volgden met de commissaris in hoogsteigen persoon. Mijn behoorlijk op leeftijd zijnde moeder was ook uitgenodigd om haar levensverhaal te komen doen als volwaardige mede-eigenares. Een staking van gebruik werd opgelegd. Mijn niet op haar mondje gevallen mama zei hem al overduidelijk en dadelijk dat niet hij, maar alleen een rechter hierover kan beslissen. Advocaat via NKWV genomen dan maar. Waarvoor dank dat deze mogelijkheid bestond. Een rasechte vakman zoals we nadien hebben kunnen vaststellen. De knuppel in het hoenderhok gooien dan maar. Zelf ten aanval trekken en een gemotiveerde dagvaarding uitbrengen.

Tegen de verwachtingen in winnen we veldslag nummer 1. Tegenpartij, met gelden van de gemeenschap, gaat in beroep. Tegen de verwachtingen in winnen we veldslag nummer 2. Tegenpartij gaat zelfs in cassatie, met gelden van de gemeenschap. Tegen alle verwachtingen in vangen ze daar ook bot. Einde verhaal. Regeling verder gebruik weekendverblijf definitief, maar wel drie jaar verder.

Regels moeten er zijn, pestgedrag niet.